Cellist Pau Casals wordt in de jaren 40 verbannen naar Frankrijk, waar hij Spaanse republikeinse gezinnen helpt uit handen van de Gestapo te blijven. Na de Tweede Wereldoorlog zweert hij geen optredens meer te geven zolang Franco aan de macht is. In 1950 laat hij zich overhalen om een Bach-festival te organiseren, een krachtig gebaar dat zijn stilte verbrak en zijn protest kracht bijzette.