Odważny. Energetyczny. Magnetyczny. Trudno o drugiego takiego sportowca, którego błyskotliwość na boisku była wyrazem jego osobowości poza nim, jak u Deiona Sandersa. Jasne, istniały inne gwiazdy, które uprawiały więcej niż jedną dyscyplinę sportu, i były też inne postacie, których indywidualność przyciągała uwagę – ale nikt nie robił tego tak, jak człowiek, który tak bardzo kochał światło reflektorów, że sam siebie nazwał „Prime Time” (Najlepszy czas antenowy).
Deion's Double Play
Odważny. Energetyczny. Magnetyczny. Trudno o drugiego takiego sportowca, którego błyskotliwość na boisku była wyrazem jego osobowości poza nim, jak u Deiona Sandersa. Jasne, istniały inne gwiazdy, które uprawiały więcej niż jedną dyscyplinę sportu, i były też inne postacie, których indywidualność przyciągała uwagę – ale nikt nie robił tego tak, jak człowiek, który tak bardzo kochał światło reflektorów, że sam siebie nazwał „Prime Time” (Najlepszy czas antenowy). Nie ma chyba bardziej spektakularnego przykładu, który oddawałby jego możliwości i przekonanie o ich nieograniczoności, niż 24 godziny w październiku 1992 roku, kiedy to Sanders połączył grę w futbol amerykański z dwoma posezonowymi meczami baseballowymi w dwóch różnych miastach, oddalonych od siebie o tysiące mil. W filmie 30 for 30 „Deion's Double Play” produkcji NFL Films, reżyser Ken Rodgers i SMAC Entertainment opowiadają historię niewiarygodnego wyczynu sportowego i logistycznego, który rozpoczął się w Pittsburghu, gdzie Sanders grał z Braves w National League Championship Series, po czym udał się do Miami, gdzie następnego dnia grał dla Falcons, i wrócił do Pittsburgha, gdzie tego samego wieczoru ponownie dołączył do Braves. Był to wyścig z czasem, a w opinii niektórych także wyczyn kaskaderski. Lecz pod tymi wszystkimi kontrowersjami, zuchwałością i brawurą krył się również niesamowity sportowiec, który próbował pogodzić miłość do dwóch sportów jednocześnie.
